خیلی وقته به این موضوع فکر میکنم که مهاجرین هندی ، چینی ، ایتالیایی و ...علیرغم اینکه ممکنه نسل دومی باشند که تو یه کشور دیگه زندگی میکنن به اصالت و ملیت خودشون افتخار میکنن و سعی در پنهان کردن اون ندارند ، تجربه ای که در مورد خیلی از دوستان و آشنایان خودم وجود داره این موضوع برای ما ایرانیها یکم کم رنگ تره ، علیرغم اینکه ایران به عنوان یک ملت با فرهنگ و پیشینه قابل تامل و بزرگ چیزی برای پنهان کردن نداره ، علتش را شاید خیلی از دوستان به سیاست های دولت احمدی نژاد و کلا موارد سیاسی گره بزنن در صورتیکه ملیت چیزی خارج از سیاست هست ، سوال من اینه که چطور میشه این رابطه را با فرهنگ و تمدن ایران برای نسل جدید حفظ کرد ، یکی از موارد مهم دسترس داشتن بچه ها به منابع دست اول خود زبان فارسی هست که نمی دونم تو استرالیا چطور یک خانواده می تونه این امکانو برای فرزندانش فراهم کنه (تو خیلی کامیونیتی های ایرانی دیگه مثل امریکا ، کانادا ، دبی و ...مدارس ایرانی هم وجود داره ) دوم طرز برخورد خود خانواده هاست با بچه ها که تجربیات خوبی مطرح شده و جای تقدیر داره .